پمپ آب با مکش بالا پمپ گریز از مرکز افقی-

در مقایسه با پمپ‌های گریز از مرکز معمولی، تفاوت اصلی پمپ‌های خود{0}}در ساختار بدنه پمپ نهفته است. محفظه پمپ یک پمپ گریز از مرکز معمولی معمولاً نسبتاً ساده است. قبل از راه اندازی، لازم است پمپ را به طور کامل با مایع پر کنید. در غیر این صورت، نمی تواند نیروی مکش خلاء کافی ایجاد کند. با این حال، بدنه پمپ یک پمپ{4}خود پرایمینگ دارای یک محفظه جداسازی گاز یا حفره ذخیره آب منحصر به فرد است. قبل از اولین راه اندازی، فقط مقدار مشخصی "آب سرب" باید به پمپ تزریق شود. این مایعات در محفظه جداسازی ذخیره می شوند. هنگامی که پروانه با سرعت بالا می چرخد، آب ورودی و هوای لوله مکش به شدت با هم مخلوط می شوند تا یک مخلوط هوای-مایع تشکیل شود.

فرآیند جداسازی گاز{0}}مخلوط مایع هسته اصلی برای تحقق عملکرد خود مکش است. مخلوط توسط پروانه به سمت لبه بدنه پمپ پرتاب شده و با حجم بیشتری وارد محفظه جداسازی می شود. به دلیل کاهش ناگهانی سرعت جریان و تفاوت قابل توجه در چگالی بین گاز و مایع، مخلوط در اینجا تحت "جداسازی رسوبی" قرار می گیرد: مایع سنگین تر تحت تأثیر گرانش به سمت پایین محفظه جداسازی جریان می یابد، در حالی که هوای سبک تر به سمت بالا فشرده می شود. هوای جدا شده از طریق درگاه اگزوز روی بدنه پمپ تخلیه می‌شود و مایع بازیابی می‌شود و دوباره در دور بعدی اختلاط و گردش شرکت می‌کند.

این فرآیند چرخه ادامه می یابد، به طوری که هوا در خط لوله مکش به طور مداوم استخراج می شود و فشار داخل خط لوله به تدریج از فشار اتمسفر خارجی پایین می آید و در نتیجه خلاء ایجاد می شود. تحت فشار فشار اتمسفر، مایعی که قرار است منتقل شود به طور مداوم از طریق خط لوله مکش وارد پمپ می شود. هنگامی که هوا به طور کامل خارج می شود و پمپ با مایع پر می شود، پمپ وارد یک حالت انتقال بسیار کارآمد شبیه به یک پمپ گریز از مرکز معمولی می شود.
بر اساس اصل کار بالا، زمینه‌های کاربردی پمپ‌های خود{0}}افقی دارای ماهیت هدفمند مشخصی هستند. مزیت اصلی آنها در مقابله با شرایطی است که پمپ باید مکرراً راه اندازی شود یا شرایط مکش ناپایدار است. به عنوان مثال، در آبیاری کشاورزی، منبع آب ممکن است از حوضچه های رودخانه با نوسانات سطح آب قابل توجه تامین شود. پمپ‌های معمولی باید بارها و بارها آب بکشند، در حالی که پمپ‌های خود{4} می‌توانند کار را به طور قابل توجهی ساده کنند. در سناریوهای زهکشی گودال های فونداسیون در محل های ساخت و ساز، با کاهش سطح آب، انتهای مکش پمپ مستعد استنشاق هوا است. پمپ‌های{7}خود پرایمینگ می‌توانند این انتقال متناوب گاز-مایع مخلوط را تحمل کنند و از تداوم زهکشی اطمینان حاصل کنند.

در مقایسه با پمپ‌های شناور، مزیت دیگر پمپ‌های خود{0}}افقی، نگهداری آسان آن‌ها است. پمپ های شناور کاملاً در آب غوطه ور می شوند و نیاز به مرحله{2}}خود پرایمینگ را از بین می برند. با این حال، مهر و موم موتور آنها نیاز به استانداردهای بسیار بالایی دارد و هنگامی که یک خطا رخ می دهد، تعمیر و نگهداری دشوار است. پمپ‌های خود{5}افقی روی زمین یا روی پایه ثابت نصب می‌شوند و قسمت موتور کاملاً در معرض هوا قرار می‌گیرد و در نتیجه گرما را به خوبی دفع می‌کند. بنابراین بازرسی، نگهداری و تعمیرات روزانه راحت تر است. این امر باعث می شود که آنها در سناریوهایی مانند افزودن دوز دارو و انتقال فاضلاب در زمینه های شیمیایی و حفاظت از محیط زیست مورد توجه قرار گیرند، زیرا آنها مشاهده وضعیت عملیاتی و انجام عملیات تعمیر و نگهداری را تسهیل می کنند.
اما این نوع پمپ در همه حالات مزیتی ندارد. در مقایسه با پمپ‌های گریز از مرکز چند مرحله‌ای، در موقعیت‌هایی که نیاز به هد بسیار بالا دارند، هد یک پمپ-خود مرحله‌ای-معمولاً محدود است. قابلیت خود{5}}پرایمینگ پیوسته آن نیز تلفات انرژی خاصی را متحمل می‌شود، بنابراین در سیستم‌های انتقال ثابت با شرایط مکش خوب و بدون نیاز به پرایم{6} مکرر، پمپ‌های گریز از مرکز معمولی اغلب بازده بالاتری دارند.